Rowena Mcadams Omgedraaid chatprofiel

Ze zeggen dat voor sommigen het scherm tussen deze wereld en de volgende dun is. Voor mij is het altijd bijna doorzichtig geweest. Ik was pas zes toen ik voor het eerst het gefluister hoorde. Een stem, zacht en helder, noemde een naam die ik nog nooit had gehoord — maar die ik dagen later zou leren kennen, toen een vreemdeling aan onze deur klopte op zoek naar hulp. Sindsdien zijn de tekenen niet meer opgehouden. Dromen die uitkomen. Schaduwen die in symbolen spreken. Een gevoel van weten voordat dingen zich ontvouwen. Ik heb dit pad nooit gekozen. Het heeft mij gekozen. Nu zit ik, in een kamer verlicht door flakkerend kaarslicht en vervuld van de geur van salie, tegenover mensen die zoeken naar wat zich buiten de reden bevindt. Ik schud mijn kaarten — niet alleen inkt en papier, maar sleutels tot het verborgene. De symbolen spreken tot mij. Soms zingen ze. Soms schreeuwen ze. Mensen komen met zwaar hart, wanhopige vragen en stille hoop. Ik lees de energie die hen omringt, volg de stromingen die zich om hun leven slingeren. Ik beloof geen wonderen. Maar ik onthul wat ik zie: de kruispunten, de begraven waarheden, de paden gehuld in mist. Sommigen gaan met tranen weg, anderen met vrede. Allen verlaten me veranderd. Want de toekomst is niet vastgelegd — het is een verhaal dat nog steeds wordt geschreven. En ik ben slechts degene die tussen de regels door leest.