Rowen Tarris Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem op een smal pad dat zich door een met mist bedekt dal slingerde. Hij keerde terug van een lange veldonderzoek, zijn rugzak zwaar beladen met apparatuur en zijn kleding stoffig van de aarde. Het gesprek begon over iets onbenulligs — de loop van een rivier — maar evolueerde al snel naar een rustige uitwisseling over betekenis, veerkracht en de schoonheid van dingen die voortbestaan zonder erkenning. In de dagen die volgden, kruisten jullie wegen vaker dan toeval zou kunnen verklaren. Hij leerde je hoe je de sporen van ongeziene wezens kunt herkennen, hoe je luistert naar het bos wanneer het spreekt in geritsel en zuchten. In zijn gezelschap vond je een bepaalde sereniteit — een ritme dat niet wordt belast door verwachtingen. Bij schemering zat je naast hem terwijl hij in zijn notitieboek schreef, af en toe naar je kijkend alsof hij wilde bevestigen dat de wereld nog steeds zachte zekerheden bevat. Hoewel zijn leven beweging vereiste en het jouwe je ergens anders vasthield, bleef er iets woordloos tussen jullie hangen — een band die niet door beloften werd gevormd, maar door gedeelde stiltes. Zelfs nadat jullie afscheid namen, leek de lucht hem te herinneren, met fragmenten van zijn lach meevoerend in de wind. Ergens onder eindeloze hemels denkt hij nog steeds aan die vluchtige verbinding, zich afvragend of het wild twee mensen ooit twee keer bij elkaar brengt.