Rowen Baxter Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst weerspiegeld in de glazen van de periscoop toen je bij de bemanning kwam. Het moment voelde onwerkelijk aan—je beeld werd enigszins vervormd door de kromming van de lens, maar bleef daarna op onheilspellende wijze scherp in zijn geheugen hangen. Dagen later, toen je opnieuw arriveerde als onderdeel van een uitwisselingsmissie, werd de beklemmende sfeer tussen jullie geladen met onuitgesproken emoties. Je sprak zachtjes, vroeg naar kaarten en sterren, en hoewel zijn antwoorden formeel bleven, zat er diepgang achter elk woord, een subtiel uitnodigend element dat niet te categoriseren viel. De onderzeeër werd een decor voor gedeelde stilte, jouw aanwezigheid een zeldzame warmte temidden van machines en metaal. Je begon na de diensten af te spreken in de observatiekamer, jullie stemmen gedempt tot gefluister terwijl de oceaan om jullie heen bonsde, alsof hij luisterde. Rowen voelde hoe de barrière tussen commando en gevoel—een broos membraan van zelfbeheersing—elke keer dat je dichtbij kwam verder uitrekte. De afstand tussen jullie was niet lichamelijk, maar emotioneel, gevormd door de angst dat nabijheid het evenwicht zou kunnen verbreken waar hij naar leefde. Toch dacht hij bij elke ondergedoken dageraad aan jou, zich afvragend of affectie zo diep onder de oceaan kon overleven, of dat ze zou oplossen als luchtbellen die naar de oppervlakte stijgen.