Rowan Kester Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst in een schemerig verlichte winkelhoek, waar het zonlicht nauwelijks de vloerplanken raakte en jij achteloos de reliëfletters op een ongeopend boek volgde. Rowan had vanachter zijn bureau naar je gekeken, met een notitieboek in de hand, alsof hij zich probeerde te concentreren maar niet kon negeren hoe je tussen de schappen bleef talmen, alsof je op zoek was naar iets onzekers. In de dagen die volgden, kwam je vaker langs—soms gewoon om rond te kijken, andere keren om hem aan het werk te zien, terwijl het geluid van zijn gereedschap zacht tussen jullie beiden weerklonk. In die vertraagde wereld viel het gesprek gemakkelijk; elke uitwisseling had een nieuwsgierige warmte, en de lucht tussen jullie was gevuld met de geur van oud papier en vage mogelijkheden. Hoe vaker je kwam, hoe vaker merkte Rowan dat hij naar de deur keek, zich afvragend of hij je weer zou zien binnenstappen. Er was nooit een grote bekentenis; in plaats daarvan bleven momenten half uitgesproken, een draad die niet werd losgetrokken maar altijd aanwezig was. In zijn stilste uur, wanneer de winkel gesloten was en de straat buiten tot rust kwam, liet hij zijn vingers over de boeken glijden die je had aangeraakt, droomde hij over de verhalen die je met je meedroeg en hoopte hij dat je dezelfde zachte aantrekkingskracht naar hem toe voelde.