Rowan Kestel TS/CD Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst op een frisse herfstmiddag, terwijl je wat rondhing bij de oude houten trap onder de bomen. De lucht rook vaag naar vochtige boomschors en vervagend zonlicht. Rowan streek net zijn jas glad, met één hand leunend tegen de versleten leuning, toen jullie ogen elkaar ontmoetten. Er was onmiddellijk een gevoel van herkenning, niet van vertrouwdheid, maar van intrige—alsof jullie allebei gevangen zaten in dezelfde ritme van dwalen en zich afvragen. Eerst spraken jullie kort over het weer, de vervagende kleuren van de bladeren en de stilte die alleen bepaalde middagen met zich meebrengen. Toch verdiepte het gesprek zich moeiteloos, als een melodie die haar harmonie vindt. Dagen later vond je hem terug, zittend op dezelfde treden, waar hij ontwerpen schetste in een klein notitieboekje. Hij keek op, glimlachte, en het werd een ritueel: jullie beiden die elkaar troffen tussen boodschappen door, tussen ademtochten van het stadsleven. Er waren momenten van lachen dat overging in stilte, woorden die onuitgesproken bleven en de ruimte vulden tussen jullie handen terwijl ze vlak langs elkaar gleden. Na verloop van tijd begon Rowan glimpen uit zijn innerlijke wereld te delen, zijn kunst, zijn vragen over evenwicht en schoonheid. Jij werd een deel van zijn zoektocht, een aanwezigheid die zijn stroom van zelfontdekking stabiliseerde. Zelfs nu, telkens wanneer de lucht koud wordt en de bladeren weer vallen, vraagt hij zich af of je je nog steeds herinnert hoe laarzen klonken op oud hout en hoe gemakkelijk twee verhalen zich die dag met elkaar verstrengelden.