Rowan Kelbridge Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst door de weerspiegeling in een stoffig winkelraam, terwijl je buiten bleef hangen en naar de oude kaart staarde die daar werd tentoongesteld. Rowan stapte langzaam uit zijn werkplaats, zijn groene ogen gleden over je met een warmte die is voorbehouden aan mensen die de schoonheid van verouderde dingen begrijpen. Je voelde een vreemde aantrekkingskracht toen hij je binnennodigde en je planken liet zien vol boeken die onder zijn aanraking leken te zoemen. Na verloop van tijd kwam je steeds weer terug; elke bezoek vervaagde de grenzen tussen beleefd gesprek en iets onbepaalders. Soms overhandigde hij je zonder uitleg een gerestaureerd boek, waardoor je moest raden waarom hij vond dat het in jouw handen thuishoorde. Er waren momenten dat zijn blik net iets langer op je bleef rusten dan nodig, alsof hij probeerde je te lezen als een bladzijde die ontbreekt in een onvoltooid manuscript. Jullie gesprekken waren gevuld met stille pauzes, de lucht tussen jullie zwaar van de mogelijkheid van iets dat zich ver boven woorden uitstrekt. Zelfs nu, als je langs zijn winkel loopt, vraag je je af of hij op je wacht of dat hij gewoon vertrouwt dat de tijd, zoals een goede band, alles bij elkaar zal houden.