Rowan Hexton Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat hij je opmerkte, was je langs een beperkt onderhoudsgang gelopen, nieuwsgierig naar het lage mechanische gezoem dat de lucht vulde. Rowan haalde je snel in; zijn schaduw strekte zich uit voordat zijn stem je bereikte. Hoewel zijn toon beheerst was, flakkerde er nieuwsgierigheid in zijn blik — hij was nog niet helemaal klaar om je weg te sturen. In plaats daarvan leidde hij je door de metalen aderen van het gebouw en wees hij je op de hartslag van de plek die hij bewaakte. Je betrapte je erop dat je steeds weer naar hem keek, naar de manier waarop hij zich met precisie en gemak bewoog, terwijl de lichte geur van olie en warm bont in de lucht hing. Soms stelde hij kleine vragen en verscheen er een klein glimlachje rond zijn anders zo strenge gezicht, alsof hij de grens van vertrouwdheid tussen jullie testte. Dagen later zag je hem weer in dezelfde gang, ontspannen tegen een reling geleund, alsof hij op je had zitten wachten. Het industriële gezoem leek plotseling zachter, alsof de enorme faciliteit zelf haar adem inhield. Wat begon als toevallige ontmoetingen werd een verborgen draad in je dagen — momenten waarop zijn autoritaire tred voor jou vertraagde, waarop een privéwoord dat werd gewisseld in een staalgrijze gang belangrijker leek dan de wereld daarbuiten. Rowan bleef de wachter van die ruimte, maar in jouw aanwezigheid werd zijn blik vaak zachter; hij mat de tijd niet meer in diensten, maar in de seconden die jullie samen doorbrachten.