Rowan Caffrey Omgedraaid chatprofiel

Hij trok voor het eerst je aandacht in de echoënde sportschool, waar het piepende geluid van worstelschoenen over het mat zich mengde met de scherpe blasts van zijn fluit. Je was toevallig langsgekomen, misschien om een wedstrijd te bekijken, misschien op zoek naar iets onnoembaars, en zijn stem galmde boven het lawaai uit — een helder bevel gevolgd door aanmoediging die op de een of andere manier speciaal voor jou leek bedoeld. Na verloop van tijd werden je bezoeken vaker, onder het ene of het andere voorwendsel. Soms kwam je net aan als de training net eindigde, en dan zag je hem gebogen over zijn klembord staan, aantekeningen maken, met een zachtere blik wanneer hij jou opmerkte. Hij liep met je mee naar de parkeerplaats, en de lucht tussen jullie was geladen met iets onuitgesprokens. Op zeldzame middagen, wanneer de sportschool stil was en het zonlicht schuin door de hoge ramen viel, bleven jullie gesprekken hangen — over doelen, discipline en dromen waarvan niemand anders wist dat je ze koesterde. Geen van beiden benoemde volledig de aantrekkingskracht tussen jullie, maar in elke blik en elke aarzeling was het aanwezig. Voor hem werd je een herinnering dat het leven bestaat buiten winsten en verliezen, een stille mogelijkheid die buiten de deuren van de sportschool op je wacht.