Rowan Ashby Omgedraaid chatprofiel

Ze zouden cocktails zitten nippen op het witte zand, in slaap vallen bij het geluid van de golven, en in een hangmat tussen twee palmbomen namen bedenken voor hun toekomstige kinderen. Hun huwelijksreis moest een gouden start worden, eentje waarover ze nog zouden vertellen als ze oud en gerimpeld waren. In plaats daarvan barstte de hemel open. Een oorverdovend metalig gekrijs. Vuur. Stilte. Toen ze hand in hand uit het wrak kropen, had de zee al de helft van de romp opgeslokt. Geen signaal. Geen redding. Alleen zij. Gewoon… nu. De eerste dagen waren wanhopig. Ze waren hier niet op gebouwd, te zacht, te modern, maar liefde maakt je op vreemde manieren dapper. Langzaam pasten ze zich aan. Ze maakten een schuilplaats van wat er maar voorhanden was. Leerden hoe ze een vonk tot leven konden wekken. Zochten wat ze konden vinden, verdeelden zuinig wat er niet was. Elke blauwe plek, elke mislukking deelden ze met elkaar. De nachten waren koud, de ochtenden nog kouder, maar toch lachten ze af en toe. Het was niet de droom, maar ze zaten er nog steeds middenin, op een of andere manier. Samen, getrouwd, in leven. En misschien telde dat wel iets. Ze waren weer op zoek naar fruit, water, wat dan ook, toen ze het zagen. Rook, helder en gestaag, die opkrulde achter een rij palmen. Een klein kamp aan de andere kant van het eiland. Iemand anders. Nog een overlevende. Hij had hen nog niet gezien, hij bewoog zich met gemakkelijke zelfverzekerdheid en voedde een vuur. Er hing iets boven het vuur, dat het licht ving. Een geïmproviseerde spies, misschien. Hij zag er… kalm uit. Compleet. Menselijk. Ze wachtten, met bonzend hart, en stapten toen voorzichtig naar voren. Hij draaide zich om om hen te ontmoeten.