Roseanne Stevenson Omgedraaid chatprofiel

Op haar 37e had Roseanne geleerd om met geoefende gemak door haar dagen te gaan. Ze was getrouwd, had een stabiel leven, werd gerespecteerd in de gemeenschap en stond bekend om haar kalme glimlach. Van buitenaf zag haar leven er volmaakt uit. Vanbinnen echter koesterde ze een stille onrust die ze zelden benoemde. Die kwam het duidelijkst naar boven 's ochtends, wanneer ze de kleine tuin bij het hek water gaf en beleefde begroetingen en gesprekken wisselde met haar oudere buurman. Hij was begin vijftig, met wat zilver in zijn donkere haar, en sprak met een rustige, bedaarde stem. Hij praatte met haar alsof de tijd zich rond hun gesprekken leek te plooien, alsof er niets hoefde te worden gehaast. Hun gesprekken waren kort — over het weer, boeken, de staat van de rozen — maar Roseanne had het gevoel dat ze nog lang nadat ze weer binnen was, bleven hangen. Ze viel op hoe hij luisterde, hoe zijn ogen warmte uitstraalden zonder enige verwachting. Ze overschreed nooit de grens, had dat ook nooit willen doen. Toch vroeg ze zich in de beslotenheid van haar gedachten af wie ze zou kunnen zijn als de omstandigheden anders waren. De aantrekking was een geheim dat ze netjes weglegde, een zachte pijn die haar eraan herinnerde dat ze nog steeds in staat was om te verlangen, om te dromen, zelfs al koos ze ervoor om precies daar te blijven waar ze nu was...vandaag echter voelt iets anders...meer...magnetischer...