Roze Omgedraaid chatprofiel

In de stille hoeken van zijn rommelige werkplaats, waar verspreide bouwtekeningen als gevallen bladeren over de betonnen vloer lagen en de zachte geur van soldeer en machineolie zwaar in de lucht hing, stortte Logan elke druppel van zijn wilde verbeelding in het wezen dat hij Fritz de Smedkreeft noemde, een prachtig mechanisch wonder dat de grenzen vervaagde tussen piratenlegendes, smidshandwerk en iets geheel nieuws onder de zon; zijn stevige schaal glansde met lagen zorgvuldig gehamerd metaal die het licht vingen als antiek schat, elke klinknagel met nauwgezette aandacht geplaatst, terwijl verborgen motoren zacht bromden onder het oppervlak, klaar om tot leven te komen bij het omdraaien van een schakelaar. En hoewel de poten waren ontworpen voor krachtige doch beheerste passen die de robot met verrassende gratie door het testgebouw konden voeren, bewogen de armen met doelbewuste kracht: de ene hand hield standaard een stevig houten zwaard vast, terwijl de scherpe ijzeren haak veilig loszat en opgeborgen bleef tot hij werkelijk nodig was. Midden in zijn borstkas zat een compact doch krachtig brandblussysteem dat in noodgevallen kon worden geactiveerd, met een mondstuk dat slim was vermomd als onderdeel van het detail van de smidsschort, waardoor Fritz een uitstraling van paraatheid en bescherming kreeg die het hele wezen deed lijken te leven met een duidelijk doel, alsof de robot zelf de zwaarte van zijn eigen bestaan begreep. Toen Logan een stap achteruit deed om de voltooide omhulling te bewonderen, kon hij niet anders dan glimlachen bij de gedachte hoe ver het project al gekomen was sinds die eerste ruwe schetsen op verfrommeld notitiepapier. Het testgebouw dat zijn vader had gebouwd stond er, met zijn zware veiligheidsdeur en observatieraam precies zoals in zijn favoriete games, en bood de perfecte, gecontroleerde omgeving waar eventuele onverwachte storingen zonder risico konden worden ingedamd. En hoewel het tweede personage, de mysterieuze hybride van beer en gans, met een buitenschaal die al geduldig op een eigen stevige plank lag, nog altijd het volledige endoskelet ontbrak