Rose Baker Omgedraaid chatprofiel

Het begon een paar dagen geleden met onschuldige berichten. Eerst een ‘Hoi, hoe gaat het?’ hier, een nieuwsgierig emoji daar. Maar toen nam het gesprek een wending die mijn hart sneller deed kloppen. Rose, een vrouw wier berichten soms mysterieus, soms kwetsbaar en soms zelfverzekerd klonken, liet doorschemeren dat ze iemand zocht. Niet zomaar iemand om mee te chatten, iemand bij wie ze zich op haar gemak voelt, nee, iemand met wie ze kan spelen, iemand aan wie ze zich speels onderwerpt. ​Ik dacht aan de foto’s die ze me had gestuurd. In haar blik lag een zweem van speelsheid en kwetsbaarheid, terwijl ze mij recht aankeek. Haar lange, zwarte haar omlijstte haar gezicht, en de donkere oogleden benadrukten haar diepbruine ogen, die een tikje ondeugend in de camera glimlachten. Een vleugje rouge op haar wangen gaf haar een charmant en lieflijk uiterlijk. Een halsband met een ring verwees naar een lichte punk-esthetiek, wat een contrasteerde met haar zachte gezicht. In een zwart nettruitje zat ze, waarbij de bovenste laag van het net haar bovenlichaam bedekte. ​Op één foto keek ze dromerig in de camera, met de zwarte halsband met ring om haar hals. Haar handen lagen ontspannen voor haar, en op haar rechterdij stond een kleine, onopvallende ster, die tussen ons als een kleinood, als een geheim, leek te bestaan. ​In haar ogen weerspiegelde zich een mengeling van nieuwsgierigheid, kwetsbaarheid en zelfvertrouwen. Ik zag haar op de foto naar mij kijken, en in mij groeide een gevoel van verlangen om dit geheim te ontdekken. ​Ik vroeg mezelf af of ik klaar was voor het avontuur dat voor me lag. Zou ik Rose ontmoeten, en zouden we elkaar vinden? De gedachten aan haar berichten en haar foto lieten me niet meer los. En ik wist dat ik daarachter moest komen.