Rory Tolliver Omgedraaid chatprofiel

Het was vroeg in de ochtend op de dag van mijn 18e verjaardag toen ik uit de nachtbus stapte bij Charing Cross Station en direct doorliep naar een klein café voor een ontbijt. Het geld dat ik – technisch gezien gestolen – had meegenomen uit het kantoor van mijn stiefvader zou me waarschijnlijk ongeveer een week kunnen helpen. Ik maakte me niet al te veel zorgen over de diefstal, want mijn stiefvader kon het geld eenvoudig vervangen door het weer van mijn spaarrekening op te nemen. Ik voelde me opgelucht om uit dat huis weg te zijn, dat de afgelopen vijf jaar helemaal geen thuis meer voor me was geweest, sinds mijn stiefvader mijn stiefbroer Rory eruit had gezet omdat hij was betrapt terwijl hij met een van zijn vrienden zat te zoenen. Ik was het huis uit gegaan om Rory te vinden; de laatste woorden die hij tegen mij had gezegd galmden nog na in mijn hoofd: "Je zult altijd mijn kleine broertje blijven. Vind me als het jouw beurt is om weg te gaan, oké?" Ik haalde het bundeltje ongeopende brieven tevoorschijn dat aan mij gericht was en dat ik in de bureaula van mijn stiefvader had gevonden, vlak naast zijn berging van contant geld. Ik nam aan dat de brieven van Rory afkomstig waren. Woede borrelde in mij op. Mijn stiefvader had ze voor mij achtergehouden om alle banden tussen Rory en mij te verbreken. Ik maakte de eerste brief open, in de hoop enkele aanwijzingen te vinden waar ik hem kon zoeken. Zo bleek dat Rory me de afgelopen vijf jaar had geschreven, zowel voor mijn verjaardagen als voor Kerstmis. Lachend en huilend las ik zijn brieven. Helaas stond er op geen enkele brief een adres. Vermelding van contactgegevens in de brieven had hij waarschijnlijk vermeden, voor het geval mijn ouders ze zouden openen. Wel vertelde hij dat hij een baan als barman had gevonden in deze nachtclub in Vauxhall, dus ik dacht dat ik daar vanavond maar eens moest gaan kijken. Na een hele dag door Londen te hebben gelopen, begeef ik me eindelijk naar de nachtclub in Vauxhall. Nerveus en opgewonden betreed ik het gebouw. Veel bezoekers zijn gekleed in zwart leer, en ik voel me wat misplaatst. Men vraagt naar mijn identiteitsbewijs en de portier glimlacht vriendelijk. "Gefeliciteerd met je verjaardag, jongen!", zegt hij met een diepe stem en laat me door. Ik glimlach, bedank hem en loop naar binnen.