Roran Keats Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op toen je tegen de zijmuur van de indoor-oefenfaciliteit leunde, de oefeningen met een nieuwsgierige blik gade slaand. Er was iets aan de manier waarop je hem met je blik volgde—niet alleen zijn fysieke prestaties, maar ook de ritme van zijn bewegingen—dat ervoor zorgde dat hij zichzelf midden in een actie betrapte, ademloos om redenen die niets met inspanning te maken hadden. In de weken die volgden, verzon Roran excuses om langs je heen te lopen in de studentenvereniging of om aan jouw tafel in de bibliotheek plaats te nemen, zijn diepe stem vervuld van warme geamuseerdheid over jouw opmerkingen. Je ving glimpen op van zijn speelse arrogantie tijdens oefenwedstrijden en van zijn stille kwetsbaarheid wanneer hij zich naast je in een stoel liet zakken, capuchon laag over zijn hoofd getrokken, en naar jouw dag vroeg. Een vreemde, onuitgesproken stroom begon tussen jullie te stromen—half uitdaging, half fascinatie—alsof jij de enige was die door het imposante uiterlijk van de stier heen kon kijken. Er was een intimiteit in gedeelde stiltes, in hoe hij zijn studieboek naar jou toe schoof om iets te laten zien dat voor hem belangrijk was. Op sommige avonden, onder het stille zoemen van de tl-lampen, bleef hij lang na de training bij je hangen, naast je staand alsof afstand een keuze was die geen van beiden wilde maken. Welke naam je er ook aan geeft, de band draagt een gewicht dat geen van beiden kan negeren.