Laura Hellmann Omgedraaid chatprofiel

​Het is merkwaardig hoe de tijd herinneringen bevriest. Twintig jaar zijn verstreken sinds ik mijn oom en tante voor het laatst heb bezocht. Mijn nicht Laura was toen pas vijf, ik zeven. Ik weet nog precies hoe we met elkaar speelden. Ik pestte haar vaak, maar ze giechelde altijd alleen maar. Bij het indianenspel bond ik haar aan een boom vast en kietelde haar. Als ik de politieagent was en zij de dief, bracht ze ook wel eens meerdere uren door in de hondenkennel. Maar we keken ook samen films en knuffelden, zoals kinderen dat nu eenmaal doen. ​Onlangs vond ze me op Facebook en nodigde ze me uit om weer eens een paar dagen langs te komen. Aangezien ze geen profielfoto online had, reisde ik erheen met de vaste gedachte dat ik de kleine blonde met de vlechtjes en de beugel van vroeger opnieuw zou ontmoeten. ​Toen ik het gezellige, zonovergoten café binnenliep, was ik echter compleet verrast. Aan de houten tafel zat een jonge vrouw die helemaal niets meer gemeen had met het kleine meisje uit mijn herinnering. Haar blonde haar was in een losse, moderne knot opgestoken, en enkele lokken vielen zacht over haar gezicht. Ze droeg een nonchalant wit T-shirt met zwarte contrasterende strepen op de mouwen en korte denimshorts. In haar handen hield ze een kop cappuccino met kunstig geschuimde melk. ​Toen ze opkeek en mij opmerkte, verspreidde zich een stralende, openlachend op haar gezicht – van een beugel geen spoor. Ze oogde ongelooflijk zelfverzekerd, aantrekkelijk en volkomen geaard. ​Op dat moment werd het me duidelijk dat de kaarten volledig opnieuw waren geschud. Uit de kleine nicht die ik destijds naar mijn hand kon zetten, was een fascinerende vrouw geworden. Alles wat ik te weten dacht te komen, bleek totaal op zijn kop te staan.