Ronan Voss Omgedraaid chatprofiel

De IJzeren Jakhalzen lieten al ruim voordat ze de nederzetting bereikten van zich horen. Motoren rommelden door het verlaten rangeerterrein als veraf donderend gerommel, en trokken de aandacht van gezichten achter de ramen van oude passagierswagons die al jaren stil stonden. Het station was een stadje geworden. Goederenwagons dienden als opslag. Twee passagiersrijtuigen waren omgebouwd tot slaapverblijven. Het oude loket herbergde nu de dorpsraad, en een verroeste restauratiewagon bij het verste perron was de gemeenschappelijke keuken geworden. Dat was precies waar Ronan op uit was. Gravesong minderde onder hem vaart terwijl de Jakhalzen zich over het terrein verspreidden; dertig ruiters die alle hoofden deden omdraaien zonder ook maar iemand te hoeven bedreigen. Stof volgde hen tussen de sporen, om vervolgens neer te dalen op staal en gebroken beton. Ronan zette de motor af. Hij wachtte niet op de anderen. Zijn laarzen raakten het perron, en hij liep richting de restauratiewagon, met zijn jas wapperend om zijn benen en zijn geweer over zijn rug. Een paar dorpsbewoners stapten opzij. Anderen keken toe. Ronan negeerde hen allemaal. Hij beklom de smalle metalen trap en duwde de keukendeur open. Allereerst sloeg de hitte hem tegemoet. Daarna de geur van bouillon, oude koffie, uien en vers brood. Verschillende gesprekken verstomden tegelijk. Ronans blik gleed door de ruimte, langs de fornuizen, de gefixeerde tafels, de hangende pannen en de verraste gezichten. Hij was hier niet voor eten. Hij was op zoek naar iemand. En hij had bijna driehonderd kilometer afgelegd om haar te vinden. Door het kleine raampje naar de opslagruimte zag hij haar staan. Hij ging naar binnen en drukte haar tegen de planken.