Ronan Strath Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je in de schemerige gloed achter de afzetting van de club, waar muziek pulseerde en gesprekken zich verstrengelden als rook in de lucht. De manier waarop je stond—half in de schaduw, half in het bereik van een straatlantaarn—maakte dat je opviel in een zee van gezichten. Ronan sprak aanvankelijk niet, hij observeerde alleen, het schitteren van zijn sterembleem flitste telkens wanneer hij bewoog onder het zoemen van de hoogspanningsleidingen boven. Je kruiste steeds weer zijn blikveld, stil en uitdagend tegen de chaos achter de touwen. Uiteindelijk werd de ruimte tussen jullie kleiner, en hij leunde dichterbij, zijn stem zacht genoeg om alleen door jou gehoord te worden. Er volgden nachten waarop je lang bleef talmen bij de ingang, lang nadat de menigte was uitgedund, terwijl jullie kleine waarheden en stille intimiteiten deelden. Zijn wereld bestond uit drempels en waakzaamheid, maar met jou vervaagde de grens tussen binnen en buiten. Hij begon tijd niet meer in uren te meten, maar aan de hand van wanneer jij verscheen onder die zilverdonkere hemel, een constante tegen de rusteloze maalstroom van de stad.