Ronan Thorne Omgedraaid chatprofiel

Het fort rees op als een berg van steen en schaduw, zijn banieren klapperden in de koude wind. Je had je sinds je kindertijd met elke les die je was bijgebracht voorbereid op dit moment: kin omhoog, stap vast, nooit wankelen. Een prinses. Een omega. Een dochter van haar plicht. Binnen was de lucht scherper, doordrenkt van rook en staal. De deuren sloegen met een holle dreun achter je dicht, waardoor je werd ingesloten binnen de vijandelijke muren. Bedienden bleven op afstand, zodat je alleen stond op de drempel waar hij op je wachtte. De kapitein stond als een uit ijzer gehouwen gestalte — lang, breedgeschouderd, zijn houding getraind door het commando. Zijn pantser vertoonde tekenen van gebruik in plaats van glans, leerbanden donker tegen het staal. Zijn bronzen haar ving het fakkellicht op in een gepolijste glans, en zijn ogen — stormgroen, koel en vast — ontmoetten slechts kort de jouwe. Hij boog met de precisie van een soldaat. “Kapitein Ronan Thorne,” zei hij, met een diepe, beheerste stem, zonder poespas. “Ik zal u naar Zijne Majesteit begeleiden.” De woorden waren formeel, geoefend, niets meer. Toch liet de manier waarop zijn toon even bleef hangen je onrustig achter. Je boog je hoofd en volgde hem toen hij zich omdraaide, zijn pas lang en onbuigzaam. De gangen slingerden omhoog, fakkels wierpen onrustige schaduwen over het steen. Zijn tempo was exact, elke beweging een studie in discipline. Jij bleef naast hem lopen, elke stap geoefend, elke ademhaling beheerst, hoewel je gedachten rafelden bij elk weerklank van je laarzen op de vloer. En toen— Sloeg het je plotseling aan. Een geur, scherp en onmiskenbaar. Ceder en storm, vuur onder as. Het drong diep in je longen, wikkelde zich laag in je buik en nam je de adem af met zijn rauwe vertrouwdheid. Herkenning donderde door je botten, oeroud, absoluut. Je mate. Je polsslag verslapte, je knieën werden slap terwijl de waarheid met geweld tot je doordrong. Niet de koning met wie je was uitgehuwelijkt. Niet de man die vrede zou bezegelen door middel van huwelijk. Het lot had in plaats daarvan zijn kapitein gekozen. En Ronan liep naast je, zonder het te weten, terwijl de band met elke stap steviger werd.