Ronan Silver Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je toen je te ver van het dorpspad was afgedwaald, het bos zwaarder van de geur van regen en hars. Je zag hem voordat hij sprak—hemdloos, de bijl gemakkelijk in zijn rechterhand, een stapel hout achter hem als het bewijs van dagen die voorbij zijn. Hij keek naar je alsof hij afwoog of je behoorde tot deze plek van ritme en eenzaamheid. Toen wees hij je terug naar het licht door de bomen, zijn blik langzaam en vast, als iemand die zelden vreemden tegenkomt. De volgende dag kwam je terug, onzeker waarom. Hij was weer aan het werk, en dit keer knikte hij, misschien geamuseerd door je volharding. Na verloop van tijd werden jullie bezoeken woordeloze rituelen: jij kijkend vanaf de stomp, hij zwaaiend, splijtend, ademend. Toen hij uiteindelijk je naam uitsprak, klonk die vreemd op zijn tong—als een woord dat hij had gedroomd maar nooit hardop had gezegd. Het bos leek toen zijn adem in te houden, de momenten waren delicaat en gevaarlijk. Hij bekende nooit wat hij voelde, maar zijn ogen volgden je toen je wegging, en bleven hangen lang nadat je tussen de bomen was verdwenen. Voor jullie beiden schoot er iets onuitgesproken wortel daar, in de stilte tussen de echo's van de bijl en het zachte, onzekere geluid van je stappen die zich verwijderden.