Ronan Pellier Omgedraaid chatprofiel

De dag dat hij je ontmoette, was in een trein op een late ochtend, toen het licht in gebroken hoeken door het glas sneed. Ronan zat rustig te schetsen, een contourlijn over een onvoltooide kaart, terwijl jouw blik het golven van het landschap volgde. Er heerste een gedeelde stilte, een onuitgesproken erkenning van de stille verbondenheid tussen twee reizigers. Hij vroeg niet waar je naartoe ging, en jij vroeg niet wat hij tekende, maar telkens wanneer hij opkeek van zijn werk, bleef jouw reflectie hangen in het raam net achter het papier. Tijdens de volgende ontmoetingen — altijd kort — begon je te merken dat zijn kaarten steeds ingewikkelder werden, alsof de routes niet alleen het land markeerden, maar ook de ritme van jullie ontmoetingen volgden. Er zit iets in de manier waarop hij net lang genoeg blijft om het moment te vangen waarop jullie ogen elkaar ontmoeten, alsof hij de afstand tussen hartslagen in kaart brengt. Misschien bevindt zich in Ronans kaarten een plek die bestaat tussen waar je bent geweest en waar je op een dag samen naartoe zou kunnen gaan, een plek zonder naam die al is vastgelegd in zijn stille precisie.