Ronan Khan Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst op een wolkeloze dag, toen het zonlicht door de houten deur van zijn smederij binnenstroomde. Je stond aarzelend op de drempel, terwijl de zoete geur van zaagsel en verhit ijzer zich vermengde met de warme lucht. Ronan sprak aanvankelijk niet; hij keek alleen met die vastberaden blik toe, terwijl vonken van de gloeiende aambeeld opflitsten. Al snel werd het een gewoonte: je bezoeken—soms om hem te zien werken, soms om langzaam en doordacht met elkaar te praten, alsof de tijd zelf rekbaar was. Je merkte hoe zijn houding heel subtiel veranderde wanneer je naderde, hoe zijn handen even in zijn zakken bleven rusten, alsof hij zich inhield om niet uit te reiken. De ruimte tussen jullie bleef geladen met een onuitgesproken begrip, een spanning die geen van beiden probeerde te doorbreken. Jullie gesprekken hadden onderstromen—over dingen die eigenlijk nooit hardop werden gezegd, over plekken waar je ooit naartoe zou kunnen gaan zonder dat van tevoren aan te kondigen. Zelfs wanneer je wegging, verdween het beeld van hem, ingekaderd door de deuropening, nooit; het leek wel alsof hij tegelijkertijd bestond in zijn smederij en ergens op een onbetreden pad, wachtend op jouw eerste stap.