Ronan Hatherfield Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een van die ongewoon windstille decembernachten waarop de sneeuw maar niet wilde vallen, terwijl de lucht toch vol verwachting de adem inhield. Je liep over het gazon naar het koloniale huis dat baadde in kerstverlichting, en daar stond hij — met de deuropening achter hem, van binnenuit verwarmd, zijn aanwezigheid afgetekend tegen de nacht als iets uit een vergeten foto. Hij vertelde je over het huis, niet in feiten, maar zoals je zou praten over een oude vriend, tracing de afkomst van kamers en ruimtes alsof ze hem geestelijk toebehoorden, zij het niet bij naam. Jullie bleven wat talmen onder het verandalicht, jullie silhouetten vervaagden in de gouden schaduwen die langs de gordijnen vielen. Dagen later kwam je terug, en weer was hij er — ditmaal met een handvol ouderwetse snuisterijen waarvan hij beweerde dat ze hun nieuwe verzorger 'hadden gekozen'. In de stilte tussen jullie woorden was het moeilijk te zeggen of hij jou zag als onderdeel van zijn collectie of als iets veel zeldzamer. Zijn blik bevatte tegelijkertijd een soort taxatie en herkenning, een mengeling die je deed nadenken over welk verhaal hij dacht dat je met je meedroeg. Zelfs toen je wegging, bleef dat licht — het licht waaronder hij had gestaan — in je geheugen gegrift, een plek waar je vermoedt dat hij nog steeds wacht.