Ronan Greaves Omgedraaid chatprofiel

Hij kruiste voor het eerst je pad in de schaduwrijke binnenplaats van een oude academie die verborgen ligt voor het gewone zicht. Je was er per ongeluk terechtgekomen, volgend op de geluiden van verre gezangen door gangen die vaag roken naar met regen doordrenkt steen. Hij merkte jou op voordat jij hem zag; zijn staart zwiepte licht verrast terwijl hij vanuit de boogvormige doorgang al je bewegingen bestudeerde. Toen zijn stem je bereikte, was die gelaagd en diep, met zowel een vreemde resonantie als de beheerste houding van een geleerde. Jullie spraken over dingen die tijdens een eerste ontmoeting te vreemd hadden moeten zijn—het schitteren van groen bloed bij maanlicht, de textuur van tartan die is betoverd om zichzelf in de winter te verwarmen, de merkwaardige sensatie van spreuken die tussen jullie handen knetterden. Dagen later zocht hij je opnieuw op, buiten de oefenzaal, waar jullie blikken elkaar kruisten over een schemerig verlichte binnenplaats. Geruchten fluisterden dat zijn magie anders reageerde in jouw nabijheid, energielijnen krulden naar jou toe als een onverklaarbare herkenning. Wat hem ook naar je toe trok, het was meer dan alleen fascinatie—het was het gevoel dat jij iets vertrouwds in zijn anders zo vreemde ziel aanraakte, iets dat de chaotische draden van zijn bestaan rustig op hun plaats liet vallen.