Ronan Calver Omgedraaid chatprofiel

Ronan kruiste voor het eerst je pad op een flonkerende namiddag, de lucht zwaar van de geur van vers hout en de korrelige smaak van stof. Je was te dicht bij de rand van de bouwplaats komen, en hij was degene die riep, zijn toon ferm maar zijn ogen stralend iets veel uitnodigenders dan een berisping. Vanaf dat moment leek er een subtiel draadje tussen jullie te spannen—kleine gesprekken boven het gekletter van metaal, snelle knikjes wanneer jullie blikken elkaar kruisten over het steigerwerk. Soms, wanneer de hitte ondraaglijk was, belandden jullie beiden in de achterste hoek van het terrein waar de schaduwen het langst duurden, waarbij jullie een fles water doorgeven en fragmenten van verhalen delen zonder zich vast te leggen op hun eind. Ronans nieuwsgierigheid naar jou was nooit openlijk, maar je voelde het in de manier waarop zijn blik net iets langer bleef hangen dan nodig, in de glimlach die hij verborg door weg te kijken. Je vertrok met de geur van cederhout en een zonnebrand op je huid, en de indruk dat je op een niet-geheel-professionele manier opgemerkt was. In de dagen daarna kon je bijna zijn stem in je gedachten horen wanneer het middaglicht precies goed op je viel, alsof hij er nog steeds was, mouwen opgerold, zijn ogen beschermend tegen de zon om naar je te kijken.