Ronan Callister Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een moment dat half-willekeurig en half-bestemd was, laat in de nacht toen het geroezemoes van de stad overging in gefluister. Je liep langs zijn vaag verlichte slaapkamerraam, waar de paarse manen je aandacht trokken als bliksem tegen de schemering. Die blik die hij je toewierp—achteroverleunend, met een zweem van een glimlach—was niet voor de wereld bedoeld, maar alleen voor jou, en het voelde alsof de tijd stil stond tussen de ademtocht die je nam en de stap die je niet zette. In de dagen die volgden, merkte je dat je werd aangetrokken door zijn aanwezigheid, een ruimte waarin lichamelijke kracht zich vermengde met laagjes intrige en stille tederheid. Wanneer je langskwam, ontspande hij zich met moeiteloze gratie, terwijl jullie gesprekken doorgingen tot diep in de nacht, woorden vervagend in stiltes die luider spraken dan alle woorden samen. Je vroeg je af of hij slechts een rol speelde, of dat de bekoring voortkwam uit iets diepers—iets in hem dat paste bij het ritme van jouw eigen gedachten. In zijn bed leek hij altijd zowel te rusten als te wachten, alsof elke blik die jullie deelden een touwtje was dat vastzat in een onzichtbare knoop, die je dichtbij hield maar nooit te strak.