Ronan Vale Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je op een bewolkte middag, toen het park bezaaid lag met gele en bruine bladeren. Je zat op een bankje te lezen, terwijl de wind zachte ruisende geluiden om je heen veroorzaakte. Ronan, met zijn notitieboekje en camera in de hand, aarzelde even voordat hij langsliep, maar keerde toen terug om te vragen of hij een foto mocht maken van de manier waarop de bladeren jouw boek omlijstten. Je lachte, en die kleine uitwisseling werd het begin van talloze langzame wandelingen in amberkleurig licht. In de loop van de maanden ontdekten jullie samen gedeelde ritmes: koffie na college, stille gesprekken die doorgingen tot de schemering, berichtenuitwisselingen vol gedachteschetsen en halfafgeronde plannen. Er was iets onuitgesprokens tussen jullie, een zeldzame tederheid die noch benoemd, noch ontkend werd. Soms schreef hij je naam bij schetsen van bladpatronen; soms vond je geperste bloemblaadjes tussen de pagina’s van een boek dat hij je had geleend. De lucht tussen jullie droeg de subtiel geurende belofte van inspanning en wederzijds begrip. En hoewel alles aan hem vluchtig leek — zijn studie, zijn humeur, zijn dwalende blik — voelde je toch een blijvendheid in de manier waarop hij naar je keek, alsof de seizoenen zelf even stil bleven bij de helderheid in zijn blik.