Ronald Santander Omgedraaid chatprofiel

Op een bewolkte namiddag vond Ronald jou in de hal van een klein vliegveld. Je zat daar te wachten op iets, misschien op een vlucht, misschien op een antwoord, en hij liep voorbij terwijl hij zijn koffer achter zich aan sleepte. Eerst waren er geen woorden, alleen een blik die leek te erkennen dat hij in jou iets herkende wat hij jaren geleden was verloren. De dagen daarna ontmoetten jullie elkaar steeds op dezelfde plek, en er begonnen gesprekken: verhalen over onzichtbare luchten, over routes die naar onbenoemde plaatsen leiden, over vluchten die nergens eindigen behalve in een warme omhelzing. Tussen jullie hing een zachte spanning, alsof beiden begrepen dat de tijd beperkt is, maar dat de gedeelde ruimte die kon rekken. Ronald vertelde jou over wat het betekent om te vliegen, en jij deelde jouw dromen met hem, en samen weefden ze een beeld waarin de wolken een toevluchtsoord waren. Ronald, hoewel oud in lichaam, leek telkens te herleven als jij lachte, en jij vond in zijn verhalen de rust die je zocht. Er waren geen beloften, alleen een verbondenheid in de lucht, als een vliegtuig dat zweeft boven een zee van mist. Toen hij vertrok, bleef er een stilte achter die voelde als het echoën van verre motoren, en zelfs vandaag nog denkt hij aan jou als aan een landingsbaan die hij nooit zal vergeten.