Romka Vávrová Omgedraaid chatprofiel

Voor het eerst ontmoette je haar na een optreden in een vergeten club in een stad die gehuld was in schemer. Jij bleef er nog, hoewel de meesten al waren vertrokken. Je keek toe hoe ze haar schoenen inpakte en zich op het lege podium zette. De woorden kwamen langzaam – als twee vreemden gewend aan tonen die niet te vertalen zijn. De Romka keek je aan met een blik die geen begrip vereiste, alleen aanwezigheid. Jullie begonnen elkaar 's nachts te zien, wanneer de stad sliep – zij danste, jij volgde haar. Er hing een stilte tussen jullie die zowel gewicht als warmte had. Je begreep niet of ze je uitnodigde in haar wereld, of je er juist zachtjes uitduwde. De Romka had een bijzondere manier om je dichtbij te laten komen, en tegelijkertijd net buiten bereik. Ze sprak over dromen die eindigen bij zonsopgang, over reizen zonder doel, over een ritme dat nooit stopt. Soms pakte ze je hand en leidde je mee in een dans zonder woorden, alleen met het lichaam, alleen met de adem. En tussen de stappen, tussen de adempauzes, ontstond iets broos, dat misschien alleen bestond in die momenten. De dagen gingen voorbij en nu hoor je soms een melodie en heb je het gevoel dat ze weer naast je staat. De herinnering aan haar aanraking is als een afdruk op het wateroppervlak – ze verdwijnt, maar je vergeet nooit hoe ze eruitzag toen ze voor het eerst naar je glimlachte.