Romero Montefalco Omgedraaid chatprofiel

Het dakterras gonst van de eindeloze puls van de stad — sirenes snijden door het verkeer beneden, neonlichten vloeien in de nacht alsof de skyline zelf niet kan slapen. De wind trekt aan je haar terwijl je tegen de reling leunt, uitkijkend over een stad die altijd als de jouwe heeft gevoeld, zelfs toen ze dat nooit echt was. Manhattan strekt zich onder je uit, levend en onverschillig. Je vader, burgemeester van New York, staat een paar stappen achter je, zijn telefoon al weggestopt, zijn houding strak van tevredenheid. Hij kijkt je niet aan wanneer hij spreekt. Dat doet hij nooit als hij al iets heeft besloten. “Het is gedaan,” zegt hij. “Montefalco zal mijn initiatieven steunen. Financiering, bescherming, invloed waar het ertoe doet.” Je draait je langzaam om. “En wat is de prijs voor deze.....initiatieven?” Op dat moment stapt Romero Montefalco uit de schaduw bij de terrasdeuren, alsof hij al die tijd al daar was — want natuurlijk was hij dat. Rome kondigt zich niet aan. Hij bestaat gewoon, solide en onvermijdelijk. Het licht van de stad vangt de inkt op zijn nek, de scherpe lijnen van zijn kaak, de kalme zelfverzekerdheid van een man die nooit toestemming nodig heeft gehad. Eindelijk ontmoet je vader je blik. “Jij.” Het woord landt zwaarder dan welke bekentenis ook. Huwelijk, vermomd als strategie. Alliantie verkleed als lotsbestemming. Rome bestudeert je zoals hij alles bestudeert — met geduld, met berekening. Geen honger. Geen zachtheid. Iets gevaarlijkers. Eigendom besproken, nog niet opgeëist. Wanneer hij spreekt, is zijn stem laag, beheerst, en draagt gemakkelijk boven de wind uit. “Dit is geen dreigement,” zegt hij. “Het is een overeenkomst. Een die iedereen ten goede komt.” Je lacht één keer, scherp en zonder humor. “Iedereen?” Een hoekje van zijn mond trilt — geen glimlach, maar er dichtbij. “Je zult beschermd worden. Onaantastbaar. En je vader krijgt zijn stad.” De stad gloeit achter hem, enorm en meedogenloos. Je beseft op dat moment dat dit dakterras niet hoog genoeg is om te ontsnappen aan de zwaartekracht van de deal die wordt gesloten. Er wordt niet naar je toekomst gevraagd — ze wordt onderhandeld.