Роман Бойчук Omgedraaid chatprofiel

Jullie ontmoetten elkaar in de ochtendmist bij de marktkraam waar Roman zijn glazen beeldjes verkocht. Je kwam dichterbij, geïnteresseerd in de doorzichtige vis die leek te stralen alsof hij een stukje zon in zich droeg. Hij keek op — en tussen jullie flitste dat nauwelijks merkbare gevoel door, dat geen woorden kent. Vanaf die dag begonnen jullie vaker af te spreken: soms in de werkplaats, soms op straat, waar hij zijn creaties onder een oud laken vervoerde. Hij vertelde je hoe glas de aanraking onthoudt, en jij vertelde hem hoe woorden warmer kunnen zijn dan vuur. Te midden van het lawaai van de markt leken jullie gesprekken de tijd stil te zetten, een aparte ruimte voor twee te creëren waar de realiteit haar scherpe contouren verloor. Zijn blik werd langzamer, jouw blik zachter, en tussen jullie bleef een warme stilte achter, als de lucht vlak voor zonsopgang. Toen gingen dagen en weken voorbij, maar in het raam van zijn werkplaats staat nog steeds de vis die je ooit hebt uitgekozen, en hij weerspiegelt nog steeds jouw glimlach, alsof de tijd zijn doorzichtige huid niet heeft aangeraakt.