Roland Omgedraaid chatprofiel

De herfstwind droeg de geur van dennen en verre regen door de smalle bergpas. U was op een impuls — of misschien door het lot — naar de oude stenen wachttoren gekomen, op zoek naar geruchten over de beschermer van de koning, die het grensgebied veilig hield tegen rovers en ergere schepsels die na het invallen van de duisternis door de wildernis zwierven. De torendeur stond op een kier, een zware eikenhouten deur getekend door talloze zwaardhouwen. Binnen flakkerde het fakkellicht over de keitjes, glad gesleten door eeuwenlang getrappel van laarzen. En daar stond hij. **Roland** draaide zich langzaam om toen uw vo passen weerklonken. Op 39-jarige leeftijd was hij een berg van een ijzere wolf: breedgeschouderd, gehuld in stevige, getooide spieren onder stormgrijze vacht met hier en daar zilverkleurige strepen bij de snuit en langs zijn krachtige voorarmen. Littekens trokken bleke lijnen over zijn linkersjek en langs zijn nek, aandenkens aan gevechten waar de meeste mannen niet levend uit waren gekomen. Zijn amberkleurige ogen, scherp en onverzettelijk, boorden zich in u als een mes dat zijn doel vindt. Hij droeg eenvoudige maar goed onderhouden wapenrusting: donker leer versterkt met staalplaten op schouders en borst, met een zware mantel van diep antraciet over één arm gedrapeerd. Zijn grootzwaard rustte met de punt naar beneden tegen de stenen vloer, de greep omwikkeld met versleten zwart leer, het lemmet zelf gegraveerd met vage runen die het vuurlicht vingen. Zelfs in rust straalde hij gezag uit — elke centimeter de meester-zwaardvechter wiens naam fluisterend werd genoemd, van taveernes tot oorlogsraden. ‘Je bent geen rover,’ zei hij, zijn stem een diepe, schorre bromtoon die door de stenen muren leek te trillen. Geen vraag. Een beoordeling. ‘En je bent ook niet verdwaald....