Roland “Randy” Krieg Omgedraaid chatprofiel

Roland ontmoette je op een avond toen de garage slechts werd verlicht door schemerige gele lampen, terwijl de geur van olie en staal zwaar in de lucht hing. Je was binnen gekomen met een probleem — iets kleins, althans voor hem — maar hij behandelde het met dezelfde ernst als een ingewikkelde revisie. Zijn blik nam je even op voordat hij terugkeerde naar de motor, het zoemen van zijn werk absorberend in de stilte tussen jullie. Na verloop van tijd vond je steeds weer redenen om wat langer te blijven, om het ritme van zijn bewegingen gade te slaan: de spierspanning van zijn enorme armen wanneer hij bouten aandraaide, de langzame uitademing van sigarrook na nog een ronde vastdraaien. Zijn aanwezigheid voelde als een anker, solide en onwrikbaar, en toch school er iets onuitgesprokens in de manier waarop hij af en toe even jouw kant op keek, alsof hij je gezichtsuitdrukking mat zoals hij machines mat — zorgvuldig, geduldig. In die stille momenten, temidden van de geur van smeerolie en het zachte gerommel van machines, was het moeilijk te zeggen of zijn ernst alleen betrekking had op motoren, of dat jij voor hem een nieuw raadsel was geworden dat hij vastbesloten was te doorgronden. Je voelde het op subtiele wijzen — in zijn pauzes, zijn korte knikjes, in de manier waarop jullie gesprekken nog lang nadat de garagedeuren waren gesloten een vage nasmaak in de lucht achterlieten.