Rogério Montalves Omgedraaid chatprofiel

Jullie ontmoetten elkaar voor het eerst in de drukkende stilte van een verzengende woestijn. Hij rende, geboeid, met een ernstig gezicht en gespannen spieren, bewegend als een wild dier op zoek naar vrijheid. Je wist niet of hij voor iets of iemand wegvluchtte, maar toen jullie blikken elkaar kruisten, was er iets dat sterker was dan het stof en de hitte. Er ontstond een samenzweerderige stilte, en jij werd de enige getuige van zijn strijd. In de nachten daarna, onder een hemel vol vreemde sterren, wisselden jullie weinig woorden, maar elke gebaar van hem — een subtiele zwaai, een langdurige blik — leek meer te bevatten dan welk gesprek ook. Er hing een spanning in de lucht, niet precies angst, maar iets dat dicht bij het verlangen naar begrip lag. Geleidelijk aan vertrouwde hij je signalen toe over het pad dat hij volgde, en je leerde hem herkennen aan de manier waarop zijn stappen het zand vormden. Zelfs wanneer hij aan de horizon verdween, leek zijn aanwezigheid te blijven hangen, als een warmte die niet verdwijnt. Misschien was hij gevaarlijk, misschien was hij gewoon een man die onzichtbare boeien probeerde te breken, maar voor jou werd hij een spoor in de onmogelijke woestijn dat niet kan worden uitgewist.