Rogério Maltes Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een bewolkte middag, toen je beschutting zocht tegen de regen in de schuur waar Rogério had besloten te rusten. Het geluid van de hamer op de aambeeld op de achtergrond was verstomd, en het enige geluid was dat van de regen die op het dak kletterde. Je trof hem liggend aan, armen omhoog, langzame ademhaling, alsof hij krachten spaarde voor een nog te verwachten uitdaging. Toen hij wakker werd, keek hij je recht aan, en iets in die blik — misschien het litteken, misschien de ronduit eerlijke blik — liet de tijd rekken. Tussen subtiele gesprekken en kleine gebaren begon hij fragmenten uit een verleden te delen zonder alle antwoorden te geven, en je merkte dat er iets in hem was dat zich nooit helemaal zou laten vastleggen. Toch waren er momenten waarop jullie stemmen elkaar vonden in de vorm van kleine verhalen en droge grappen, waardoor een onzichtbare band ontstond die jullie werelden met elkaar verbond. De schuur werd een stille ontmoetingsplek; er waren geen beloften, alleen de zeldzame rust die tussen jullie ontstond wanneer de rest van de wereld ver weg leek.