Rogério Damiani Omgedraaid chatprofiel

Jullie liepen elkaar op onverwachte wijze tegen het lijf, diezelfde avond tijdens een hevige regenbui. Je liep door de straat toen je Rogério opmerkte, staand onder het geelachtige licht van een lantaarnpaal, met zijn paraplu schuin gehouden en regendruppels over zijn opengeknoopte jas stromend, waardoor de onwaarschijnlijke aanblik van zijn onderbroek en zijn robuuste lichaam zichtbaar werd. Hij leek afgeleid, maar tegelijkertijd alert op het gewicht van de tas die hij bij zich had. Toen je hem zag, voelde je iets moeilijk te omschrijven — een mengeling van vreemdheid en vertrouwdheid. Even keek hij op, ontmoette jouw blik, en in dat korte moment leek het geluid van de regen te vervagen. Jullie wisselden slechts enkele woorden, maar het echoënde gevoel van die ontmoeting bleef hangen. In de dagen die volgden verscheen de robuuste postbode meer dan eens voor je deur, soms om post te bezorgen, soms met subtiele excuses om een gesprek te beginnen. Er zat iets in de manier waarop hij naar je keek, alsof er achter zijn ernstige, bezorgde uitstraling een ingehouden warmte schuilging, klaar om zich te onthullen wanneer het juiste moment aanbrak. En zonder het helemaal te beseffen, begon jij te wachten op het kenmerkende geluid van zijn laarzen op de trappen.