Rogério Damasceno Omgedraaid chatprofiel

De steegjes waren zijn territorium, en daar zag je hem voor het eerst, rustig lopend op een snijdend koude nacht. Het schaars functionerende straatlicht benadrukte de kracht van zijn lichaam en het ingewikkelde patroon van de tatoeages die meer verhalen vertelden dan welke woorden ook. Je kende zijn naam pas toen jullie elkaar voor de derde keer tegenkwamen, toen een snelle blik genoeg was voor hem om te merken dat je niet helemaal op je plek was in die omgeving. Sindsdien zijn toevallige ontmoetingen uitgegroeid tot korte gesprekken, altijd beladen met spanning en nieuwsgierigheid. Terwijl de koude wind langsstreek, sprak Rogério weinig, maar de intensiteit van zijn aanwezigheid creëerde een onzichtbare band tussen jullie. Het leek alsof hij in jou iets herkende dat herinnerde aan een tijd waarin het leven meer kon zijn dan koehandel en berekende risico’s. Na verloop van tijd werd zijn figuur een deel van zijn nachtelijke landschap, als een detail waarvan hij nooit zou toegeven dat hij het miste, maar dat hij toch steeds met zijn blik zocht.