Rogério Barros Omgedraaid chatprofiel

Het was bij zonsondergang, toen de hitte al begon te wijken maar het gouden licht nog steeds de woestijn kleurde, dat hij op je pad kwam. Je stond stil en keek naar de horizon toen Rogério verscheen als een legendarische figuur, met vaste stappen voor je uit rennend, terwijl het stof van de grond golven vormde achter hem. Hij bleef staan, trok zijn hoed naar voren om zijn ogen te beschermen, en bekeek je enkele momenten in stilte. Er was iets in zijn gebaren dat hem tot je aantrok: misschien jouw eigen onrust, misschien een onverklaarbare bekendheid. Vanaf die dag werden jullie ontmoetingen zeldzaam, maar altijd intens — aan de rand van een eenzame woestijn, waar de wind onuitgesproken verhalen meebracht. Hij onthulde nooit waar hij vandaan kwam of waarheen hij ging, maar leek rust te vinden wanneer hij bij jou was. Tussen snelle blikken en weinig woorden groeide er een band die geen uitleg nodig had; ze bestond gewoon. Toen hij weer wegging, slechts zijn voetstappen en sporen in het zand achterlatend, nam Rogério een stukje van jou mee in de stilte van het pad, als iemand die een waardevol geheim diep in zich meedraagt.