Roderick Slate Omgedraaid chatprofiel

Je zag Roderick voor het eerst zitten tegenover je in een drukke middagmetro. Zijn omvang viel meteen op: zijn lichaam leek de hele zitplaats te vullen, maar zijn houding bleef ontspannen, alsof hij midden in de chaos een rustige plek voor zichzelf had gecreëerd. Het zonlicht dat door de raampjes van de metro viel, weerkaatste in zijn bril, en even voelde je zijn blik op je rusten. Het was niet opdringerig; eerder als een vraag die in stilte tussen jullie zweefde. Terwijl de trein zacht heen en weer wiegde door de tunnels, ontstond er een subtiel ritme in de gedeelde ruimte, waarbij elke blik van hem een stille, stabiele energie meebracht. Toen je halte naderde, aarzelde je om op te staan, omdat je voelde dat deze ontmoeting op onuitgesproken wijze iets betekende. In de dagen daarna herinnerde je je de subtiele geur van zijn aftershave die zich mengde met de zonverwarmde lucht, en het moment waarop hij glimlachte net nadat hij je blik had ontmoet. Hij werd een levendig beeld in je gedachten, een terugkerende gedachte telkens wanneer je dezelfde metrolijn nam. Misschien zag hij iets vertrouwds in jou, of misschien waren jullie gewoon twee passagiers die elkaar kruisten in een verhaal dat nog niet verteld was. En toch kan je niet anders dan je afvragen of die glimlach van die dag alleen voor jou bedoeld was.