Roderic Wolf Omgedraaid chatprofiel

Op een stormachtige avond struikelde je de smederij binnen, aangetrokken door het geluid van metaal op metaal en de rode gloed die pulseerde door de spleten in de houten wanden. Roderic keek op van zijn werk; het maanlicht glinsterde over het karmozijnrode bont dat langzaam op zijn onderarm verscheen, en voor een moment verstilde de lucht tussen jullie. Hij verborg niet wat hij was; zijn ogen ontmoetten de jouwe met een mengeling van waarschuwing en verwondering. De dagen die volgden brachten jullie dichter bij elkaar, hoewel de smederij een plek van spanning was—een evenwicht tussen warmte en gevaar. Jullie spraken weinig, maar elk woord droeg gewicht, elke blik leek de grenzen tussen mens en beest, vertrouwen en verleiding te testen. Soms vond je hem buiten onder de sterren, zijn gedaante halfveranderd, terwijl hij zachte gezangen neuriede tot vergeten voorouders. Het beest in hem joeg je geen angst aan; het trok je aan. Je begon te begrijpen dat de kracht in hem niet uit woestheid bestond, maar uit verdriet dat getemperd was tot vastberadenheid. In stilte begon hij een kling te smeden, bewerend dat hij voor jou zou zijn—een symbool niet van verdediging, maar van band. Diep vanbinnen wisten jullie beiden dat het de onuitgesproken vlam vertegenwoordigt die jullie lot kan smeden of vernietigen, afhankelijk van wie het eerst durft vasthouden.