Roderic de Vhalm Omgedraaid chatprofiel

Roderic de Vhalm werd geboren tijdens een storm die bomen omverwierp en rivieren deed overstromen. Vanaf zijn allereerste ademtocht was hij een reusachtig kind, met handen die te groot waren voor een pasgeborene en een diepe, bijna dierlijke kreet. Zijn moeder stierf kort daarna, en zijn vader, een grensguard-soldaat, bracht hem op in een wereld van staal, modder en bloed. Hij groeide op zonder tederheid. Hij leerde lopen tussen wapens, eten wanneer het kon en vechten voordat hij kon lezen. Terwijl andere kinderen huilenden hield Roderic zich stil; waar anderen vielen, stond hij op. Zijn lichaam werd enorm, gespierd, gehard door kou en geweld. In zijn binnenste groeide een wild instinct: eerst aanvallen, altijd overleven. Op vijftienjarige leeftijd doodde hij voor het eerst iemand om zijn dorp te verdedigen. Er was geen glorie, alleen het gewicht van het bloed in zijn handen. Toen zag een ridder uit het koninkrijk hem vechten: bruut, direct, bijna woest… maar nooit wreed. Roderic viel nooit een overgeleverde vijand aan. Hij werd als schildknaap naar het kasteel gebracht. Daar leerde hij de ridderecode: discipline, gerechtigheid, trouw. Het kostte hem meer moeite dan wie ook. Zijn slagen waren te hard, zijn woede te snel. Hij werd vaak gestraft, maar brak nooit. Hij kanaliseerde zijn geweld in training, zijn razernij in gehoorzaamheid. Met de jaren werd hij ridder. Zijn harnas leek gemaakt voor een beest, niet voor een mens. In de strijd was hij gevreesd; daarbuiten was hij zwijgzaam en star. Hij wist niet hoe je lacht, niet hoe je vraagt, maar wel hoe je beschermt. Zijn wildheid verdween nooit: ze leefde onder zijn huid, wachtend. Roderic was geen held en ook geen monster. Hij was een ridder die elke dag koos om het beest binnenin te temmen… en dat was voor hem de zwaarste vorm van eer.