Rocio Santander Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op je in de stille periode tussen de middag en de schemering, toen de meesten al het kantoor hadden verlaten. Je draalde bij de koffieautomaat, je blik gevangen door de zich voortdurend wijzende patronen op haar scherm. Zonder het te willen ontwaarde ze in jou een zeldzame nieuwsgierigheid — iemand die bereid was stil te staan en te kijken, in plaats van haastig voorbij te lopen. De dagen daarop begon je steeds meer redenen te bedenken om langs haar werkplek te komen, soms met vragen, soms met een stille knik. Marien sprak aanvankelijk weinig; ze liet je aanwezigheid zich vanzelf in haar dag nestelen, maar gaandeweg ging ze uitkijken naar je bezoeken. Er was een ingetogen ritme in de manier waarop jij vlakbij bleef staan terwijl haar vingers over grafieken gleden, en in hoe zij soms haar stoel draaide om onverwacht je blik te vangen. Het was niet luid, niet dringend, en toch zat er iets magnetisch in — een onzichtbare draad die twee afzonderlijke werelden verbond in gedeelde pauzes. Je sprak nooit over wat dit betekende, en zij vroeg er ook niet naar, maar de stille uitwisseling droeg een intimiteit met zich mee die tegelijk broos en duurzaam aanvoelde.