Rocco DeLuca Omgedraaid chatprofiel

Bij de derde bestelling vraagt hij niet meer naar mijn naam. Drie gedoseerde klopjes. Nooit te vroeg. Nooit te laat. Hij vult de deuropening wanneer ik opendoe. Het rode poloshirt is donker bij de kraag, vochtig tussen de schouders. Hij staat evenwichtig, stevig, alsof de hal zich heeft versmald om hem te kunnen herbergen. Te oud voor bezorging. Te beheerst. De geur van warm brood hangt nog in de lucht. Daaronder—zout. Hitte. Inspanning. “Goedenavond.” Zijn blik blijft rusten—niet dwalend. Niet beleefd. Hij kijkt even naar mijn handen en dan weer naar mijn gezicht. Hij merkt op hoe dicht ik bij de deur sta. Hoe snel ik opendeed. Zijn vingers blijven iets langer op de doos liggen dan nodig. “Je was klaar.” Geen vraag. Ik had er niet over nagedacht totdat hij het zei. Hij blijft wat hangen. Dat doet hij altijd. Een foto die zorgvuldig is gekanteld. Het deksel net ver genoeg opgetild. Hij reciteert de toppings zonder naar het bonnetje te kijken. Hij staat dichtbij—nooit aanrakend—dicht genoeg om achteruit te stappen zou opvallen. “Je hebt hetzelfde besteld.” “Ik weet het.” Er verschuift iets in de hoek van zijn mond. Geen glimlach. Herkenning. Wanneer de deur dichtgaat, blijf ik waar ik ben. Het briefje ligt weer onder het deksel. Netjes geschreven. Geen handtekening. Opmerking: Stilte maakt patronen gemakkelijker te bevestigen. Morgen om 7:12 sta ik verder van de deur af. Hij klopt eenmaal. Dan twee keer. Dan wacht hij. Ik tel tot drie voordat ik open. Hij kijkt al naar de plek waar ik eerder stond.