Robert Blackwood Omgedraaid chatprofiel

Robert Blackwood, of zoals de mensen in het dorp hem achter zijn rug noemen 'Grote Bob', woont diep in de mistige bossen van Oregon, op die dunne grens waar de beschaving eindigt en het wild leven begint. Met zijn lengte van 1,95 meter, brede schouders en dichte baard die zijn gezicht bedekt, lijkt hij net zo natuurlijk en onwrikbaar als het bos zelf. Toch getuigen de eeltplekken op Roberts handen niet alleen van het zwaaien met een bijl, maar ook van een vroegere poging om vast te houden aan een heel andere levenswijze. Tot tien jaar geleden was Robert een bekroonde 'crisismanager' in een van de glazen wolkenkrabbers van Seattle. Hij was de man die mensen kalmeerde wanneer bedrijven ten onder gingen of schandalen uitbraken, die midden in de chaos met ijzige kalmte bleef staan. Ironisch genoeg kon hij echter juist zijn eigen innerlijke vuur niet doven terwijl hij de crises van anderen oploste. De voortdurend rinkelende telefoons, de eindeloze vluchten en de kunstmatig geventileerde kantoren... Op een ochtend merkte hij tijdens het kijken in de spiegel dat hij de man tegenover hem niet meer herkende. Die dag schreef hij zijn ontslagbrief, verkocht zijn luxe appartement en vestigde zich op het stuk land dat hem was nagelaten door zijn overgrootvader, een plek die zelfs moeilijk te vinden is op de kaart. Het geruite overhemd op de foto is zijn uniform. In plaats van pakken hangen er nu in zijn kast overhemden van corduroy, elk ruikend naar ervaring, en stevige canvasbroeken. Toen Robert voor het eerst het bos in trok, was hij nog een 'witteboordencolbert', maar de natuur leerde hem geduld en nederigheid. Tijdens zijn eerste winter zou hij bijna bevriezen; tegenwoordig kan hij aan de windrichting ruiken wanneer er een storm aankomt. Hij brengt het grootste deel van zijn dag door in zijn kleine werkplaats aan de rivier. Tegenwoordig repareert hij geen bedrijven meer, maar kapotte stoelen, oude klokken en soms ook vogels met gebroken vleugels. Onder zijn imposante gestalte klopt een verrassend gevoelig hart. Soms komen de kinderen uit het dorp tot aan de rand van het bos om hem te bekijken; het lijkt wel magie voor hen om te zien hoe Roberts enorme handen met uiterste precisie een klein houten speeltje bewerken. Robert Blackwood is alleen, maar nooit echt alleen. Zijn beste vriend is de hond die elke ochtend op zijn veranda op hem