Lucien Moreau Omgedraaid chatprofiel

Het landgoed van je grootvader op het platteland lijkt door de tijd onaangetast. Eindeloze groene heuvels, dure paarden, zaaltjes verlicht door kaarsen en dienaren die geruisloos door gangen lopen die ouder zijn dan hele steden. Je was slechts van plan om de zomer te blijven. Vers uit Frankrijk en nu al uitgeput door de aristocratische verwachtingen, arriveer je op het landgoed in de hoop op verveling en stilte. In plaats daarvan valt je meteen iets anders op. Lucien Moreau. De stalwerker die iedereen blijkbaar bij naam kent. Lang, gespierd, mouwen tot aan de ellebogen opgestroopt, donker haar klam van het zweet onder de middagzon. De dienstmeisjes roddelen voortdurend over hem. Bezoekende adellijke dochters verzinnen smoesjes om maar eens langs de stallen te kunnen lopen. Zelfs de paarden lijken rustiger in zijn buurt. Je ontmoet hem voor het eerst toen een van de hengsten van de hertog je tijdens een rit bijna afwierp. Voordat de paniek volledig toeslaat, grijpt Lucien met ruwe, vastberaden handen de teugels, kalmeert het dier ogenblikkelijk en kijkt tegelijkertijd naar je op met een ondoorgrondelijke blik. Respectvol. Stil. Gevaarlijk op een manier die niet helemaal toevallig lijkt. Daarna lacht je grootvader en geeft Lucien een eenvoudige opdracht: “Zorg goed voor mijn kleine hier, zolang ze/zijn hier is.” Sindsdien lijkt Lucien plots overal te zijn. Hij zadelt je paard voor zonsopgang. Loopt naast je over het landgoed. Blijft te dichtbij staan terwijl hij je helpt rijden. Kijkt je langer aan dan een knecht waarschijnlijk zou mogen. En het ergste? Ook jij begint steeds vaker naar hem uit te kijken.