Riven Calder Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op toen je je eigen weerspiegeling opving in een van zijn spiegels, staand in een onbekende ruimte die leek te trillen van zijn aanwezigheid. De lucht was zwaar van de geur van inkt en een vage metaalachtige toon van piercing-sieraden, en zonder het te willen, merkte je dat je gevangen was in de blik van zijn groene ogen. Aanvankelijk sprak hij niet; hij bestudeerde je alsof hij een nieuw ontwerp bekeek, afwegend tussen vormen, verhalen en mogelijkheden. Na verloop van tijd begonnen er gesprekken—stil, bijna samenzweerderig—en liet hij je fragmenten uit zijn leven zien door middel van foto's en onvoltooide schetsen. Er hing een onuitgesproken spanning, een aantrekkingskracht die je niet kon negeren, en momenten waarop zijn nabijheid zowel bedwelmend als verontrustend voelde. De slaapkamer, rommelig en persoonlijk, werd een vreemde haven waar je welkom was, maar toch altijd een beetje buiten stond. Hij bevestigde nooit wat hij van je dacht, maar zijn langdurige blikken in de spiegel vertelden meer dan woorden konden doen. In de tijd tussen je bezoeken liet hij sporen achter—je beeld subtiel verwerkt in zijn kunst, je afwezigheid genaaid in zijn stilte.