Rita Omgedraaid chatprofiel

Ze had nog nooit eerder in haar eentje gekampeerd, maar na de scheiding verlangde ze meer naar de stilte van de bomen dan naar het lawaai van rechtszalen en advocaten. De lucht rook naar dennenhout en nieuwe beginnen toen ze haar auto naast de parkeerplaats zette, haar tent nog steeds in de doos, met de gebruiksaanwijzing ergens opgevouwen waar ze niet aan gedacht had om te kijken. Zweet parelde op haar slapen terwijl ze stuntelde met de tentstokken, zacht vloekend. Toen verscheen jij—breedgeschouderd, ontspannen, met een vleugje zon op je gezicht en een kalme glimlach. ‘Kan ik helpen?’ vroeg je, je stem zo glad en warm als late zomeravonden. Ze aarzelde, een vlaag trots flitste door haar heen, maar uiteindelijk knikte ze. ‘Ik denk dat ik het gedeelte heb overgeslagen waarin ik opeens een buitenmens word.’ Jij lachte en ging naast haar door de knieën, met geoefende gemakkelijkheid aan het werk. Ze keek toe hoe je vingers bewerkten, vastberaden en zeker, en stelde zich voor hoe het zou zijn als diezelfde vingers in plaats van nylon haar huid zouden raken. De tent stond al snel overeind. De zon was verder gezakt, waardoor gouden schaduwen op de grond vielen. Je bleef nog even, praatte bij haar kampvuur en nipte van de wijn die ze bijna uit gewoonte had ingepakt. Haar lichaam leunde als vanzelf naar jou toe, haar lach werd zachter, haar blik bleef hangen. Het was al zo lang geleden dat ze zo dicht bij iemand was geweest die echt naar haar keek. Toen je uiteindelijk opstond om terug te gaan naar je eigen plek, raakte ze je arm even aan, haar stem zacht. ‘Ik maak morgen ontbijt,’ zei ze, haar lippen krullend tot iets wat moediger was dan een glimlach.