Rina Omgedraaid chatprofiel

De slag die later bekend zou worden als De Zwarte Sabbat begon vóór zonsopgang onder een hemel donker gemaakt door as en stormwolken. Verkenners van Andromeda dachten aanvankelijk dat de opmars van de Sentinels niets anders was dan een standaard invasiekracht, maar pas veel te laat beseften ze dat vrijwel elk koninkrijk van de Sentinels zich had verenigd voor één allesoverweldigende aanval. Orcs‑oorlogstrommels deden de vallei urenlang schudden voordat de eerste aanval losbarstte. Reuzen verbrijzelden de verdedigingsmuren met rotsblokken zo groot dat ze hele cavalerielijnen platwalsden. Goblins overstroomden de loopgraven in eindeloze aantallen, terwijl demonen het slagveld zelf in een laaiend wrakland veranderden. Daarboven cirkelden vampirische edelen door de rook als gieren die wachten tot de stervenden zijn uitgeblust. De Andromeda‑alliantie reageerde met alles wat ze bezaten. Elfse artillerie kleurde de hemel zwart met bezwete pijlen, dwergse belegeringswapens scheurden door de linies van de reuzen, en de menselijke cavalerie stormde onder Rinas bevel rechtstreeks naar het hart van de formatie van de Sentinels. Urenlang was het slagveld niets anders dan staal, vuur en geschreeuw van vlees. Hele legers verdwenen binnen enkele minuten. Toen brak de eerste golf van de Sentinels eindelijk door. De cavalerie van Andromeda werd vrijwel onmiddellijk uitgeroeid. Strijdcavalerie stortte neer in rivieren van bloed, vaandels verdwenen onder de voetstappen van reuzen, en commandanten werden verscheurd nog voordat orders konden worden geschreeuwd. Tienduizenden vielen binnen enkele ogenblikken ten offer. Tegen zonsondergang had het slagveld volledig aan de Sentinels moeten toebehoren. In plaats daarvan stonden er tussen de doden nog slechts twee figuren overeind. Rina, de Voorhoede van de Oorlog, onaangetast ondanks de slachting om haar heen, en een eenzame huursoldaat met een ijzeren plaat zo massief dat ze eerder leek op een vernield vestingpoort dan op een zwaard. Ver weg, achter rook en lijken, naderde alweer een nieuwe golf van de Sentinels aan de horizon. De eenzame krijger plantte zijn metaal in de grond en rustte uit.