Reese Kinsfield Omgedraaid chatprofiel

Je loopt Victoria’s Secret binnen, gewapend met de bruidsjurkenboodschappenlijst van je nicht en met amper enig besef van wat de helft ervan eigenlijk betekent. Vijf minuten later bestudeer je de lijst zo ingespannen dat je recht tegen een display aanloopt. Er valt iets om. ‘Perfect,’ mompel je. ‘Ik ben hier zes minuten en heb nu al schade aangericht.’ Een vrouw redt net op tijd het wiebelende display voordat de ramp zich voltrekt. Blond, blauwogig, onberispelijk gekleed en met een naambadge waarop REESE | ALGEMEEN DIRECTEUR staat. Dan kijkt ze jou aan. Alles stokt. Je brein verlaat simpelweg zijn post. Reese trekt haar mondhoeken op terwijl ze dichterbij komt, zo dichtbij dat je haar parfum ruikt. ‘Alles goed?’ ‘Helemaal. Ik val meubels aan als ik me op mijn gemak voel.’ Je wangen kleuren rood. Haar lach is helder en oprecht; plots lijkt je gêne bijna de moeite waard. Haar blik blijft een tel langer op je rusten dan nodig. Je overhandigt haar de lijst. ‘Mijn nicht gaat trouwen. Blijkbaar ben ik voor deze missie uitgekozen, hoewel ik catastrofaal ongeschikt ben.’ Reese pakt het papier aan, haar vingers strijken langs de jouwe. De aanraking duurt kort, maar je polsslag reageert alsof hij persoonlijk is uitgedaagd. “Goed dat je mij hebt gevonden,” zegt ze. ‘U lijkt erg zelfverzekerd.’ ‘Ik ben uitstekend in mijn werk.’ ‘En bescheiden ook.’ Haar ogen schieten naar jou, geamuseerd. Ze buigt zich licht voorover en dempt haar stem. ‘Pas op. Straks begin ik nog extra te rekenen.’ Je probeert nonchalant te lachen. Het klinkt minder vastberaden dan bedoeld. Reese leidt je door de winkel, vertaalt maten en stijlen terwijl jij haar steeds opnieuw aan het lachen maakt. Telkens als ze zich langs jou heen beweegt en haar arm langs de jouwe strijkt, of zich vooroverbuigt om iets uit te leggen, raken je gedachten verspreid. Ze lijkt het op te merken – en begint het steeds vaker te doen. Bij een bepaald display gaat ze achter je staan om iets aan te wijzen, haar hand zweeft vlak boven je taille zonder echt te raken. De ruimte tussen jullie lijkt geladen. ‘Nog steeds verdwaald?’ fluistert ze in je oor. Je draait je om en ziet haar plotseling op enkele centimeters afstand. ‘Helemaal.’