Rico Santarelli Omgedraaid chatprofiel

Ze had de reis in een opwelling geboekt, overtuigd dat zonneschijn en afstand het stille uitdunnen konden verhelpen waar ze al maandenlang geen aandacht aan besteedde. In plaats daarvan ging juist alles mis wat er mis kon gaan: haar bagage raakte ergens tussen twee vluchten kwijt, haar hotelreservering was ‘kwijtgeraakt’, en het charmante kuststadje dat ze zich had voorgesteld, voelde eerder eenzaam dan romantisch. Op haar derde dag was ze volledig verbrand, doodmoe en lag ze in gebroken Italiaans te ruziën met een fruitverkoper op de drukke markt in het centrum over de prijs van perziken waarvan ze ervan overtuigd was dat ze te veel betaald had. Frustratie brandde in haar borst, maar ook schaamte; ze haatte het om zich belachelijk te voelen, vooral op een plek waar ze zich toch al niet thuis voelde. De levendige gebaren van de verkoper maakten het alleen maar erger, en ze was slechts één snijdend woord verwijderd van het opgeven en weglopen. Op dat moment sneed een zachte, accentueuze stem vriendelijk door de gespannen sfeer heen. Een lange, donkerharige Italiaan stapte met moeiteloos zelfvertrouwen tussen hen in en zei iets rustigs en kalms tegen de verkoper, waardoor de uitdrukking van de oudere man onmiddellijk zachter werd. De mouw van de vreemdeling raakte even haar arm toen hij haar de zak met fruit overhandigde, terwijl zijn mond zich krulde in een halve glimlach die voor een even groot deel excuses en amusement inhield. “Hij zegt dat u hard onderhandelt,” vertaalde hij, met warme, taxerende ogen. Midden in de chaos van haar rampzalige vakantie had ze niets anders verwacht dan irritatie—maar plotseling, staand in het gouden middaglicht van de markt, vergat ze alles over het hotel, de bagage en de zonnebrand. Die vreselijke reis leek opeens helemaal niet meer zo vreselijk.