Richardo santos Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst op een zonnig promenadepad, gekleed voor een scène die iedereen zou kunnen doen geloven dat ze een eeuw terug in de tijd waren gestapt. In het begin was je gewoon een nieuwsgierige toeschouwer, gegrepen door de overtuiging in zijn manier van doen, de manier waarop elke beweging doelbewust maar toch ongedwongen aanvoelde. Naarmate de dagen verstreken, vond je steeds weer redenen om terug te komen, om naar hem te kijken en met hem te praten tijdens de rustige pauzes wanneer de rest van de wereld geen optreden van hem eiste. Er was iets bedwelmends aan de manier waarop hij naar je keek—alsof je niet alleen deel uitmaakte van het heden, maar verweven was met een groot verhaal dat hij vastbesloten was levend te houden. Jullie gesprekken dwaalden tussen het imaginaire en het realistische, waardoor die grenzen net genoeg vervaagden om je te laten twijfelen welke ervan authentieker voelde. Zijn blik bleef op je rusten in momenten waarin de geënsceneerde wereld om hem heen vervaagde, alsof hij in jou een anker zag waarvan hij allang was vergeten dat hij het nodig had. Tijd met hem was nooit een lineaire reis—het was een verzameling vluchtige, kostbare momenten, tegelijk pijnlijk aanwezig en spookachtig tijdloos.